<< < 1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10 11 > >>
EL POEMA FAVORITO DE LOLA
Categoría: POESIAS el día 2010-12-03 17:32:22
HALIMA ENTREVISTÓ A LOLA Y ELIGIÓ EL POEMA "DEFENDER LA ALEGRÍA" DE MARIO BENEDETTI PARA LOS MOMENTOS DE TRISTEZA Y DESÁNIMO.
AQUÍ LO TENÉIS PARA DISFRUTARLO:
DEFENSA DE LA ALEGRÍA
DEFENDERLA DEL ESCÁNDALO Y LA RUTINA,
DE LA MISERIA Y LOS MISERABLES,
DE LAS AUSENCIAS TRANSITORIAS
Y LAS DEFINITIVAS.
DEFENDERLA DEL PASMO Y LAS PESADILLAS,
DE LOS NEUTRALES Y DE LOS NEUTRONES,
DE LAS DULCES INFAMIAS
Y LOS GRAVES DIAGNÓSTICOS.
DEFENDERLA DEL RAYO Y LA MELANCOLÍA,
DE LOS INGENUOS Y DE LOS CANALLAS,
DE LA RETÓRICA Y LOS PAROS CARDIACOS,
DE LAS ENDEMIAS Y LAS ACADEMIAS.
DEFENDERLA DEL FUEGO Y DE LOS BOMBEROS,
DE LOS SUICIDAS Y LOS HOMICIDAS,
DE LAS VACACIONES Y DEL AGOBIO, DE LA OBLIGACIÓN DE ESTAR ALEGRES.
DEFENDERLA DEL ÓXIDO Y LA ROÑA,
DE LA FAMOSA PÁTINA DEL TIEMPO,
DEL RELENTE Y DEL OPORTUNISMO,
DE LOS PROXENETAS DE LA RISA.
DEFENDERLA DE DIOS Y DEL INVIERNO,
DE LAS MAYÚSCULAS Y DE LA MUERTE,
DE LOS APELLIDOS Y LAS LÁSTIMAS
DEL AZAR.
EL POEMA FAVORITO DE ROSA
Categoría: POESIAS el día 2010-12-02 15:29:35
ANDREA GARCÍA HA ENTREVISTADO A ROSA, NUESTRA PROFESORA DE JARDINERÍA.
SU POEMA FAVORITO ES ADIOS RÍOS, ADIOS FONTES DE ROSALÍA DE CASTRO.
CON ELLA HEMOS APRENDIDO QUE HAY POESÍA ESCRITA EN OTRAS LENGUAS QUE NOS TRANSMITE EMOCIONES Y VIDA.
AQUÍ TENÉIS EL POEMA DE LA GRAN POETISA GALEGA:
Adiós, ríos; adios, fontes;
adios, regatos pequenos;
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,
prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,
muíño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras,
da igrexiña do lugar,
amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adios, para sempre adios!
¡Adios groria! ¡Adios contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡Quen pudera non deixar!...
.........................................
Mais son probe e, ¡mal pecado!,
a miña terra n'é miña,
que hastra lle dan de prestado
a beira por que camiña
ó que naceu desdichado.
Téñovos, pois, que deixar,
hortiña que tanto amei,
fogueiriña do meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña do cabañar.
Adios, adios, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.
Adios Virxe da Asunción,
branca como un serafín;
lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min,
miña Virxe da Asunción.
Xa se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.
Xa se oien lonxe, máis lonxe
Cada balada é un dolor;
voume soio, sin arrimo...
¡Miña terra, ¡adios!, ¡adios!
¡Adios tamén, queridiña!...
¡Adios por sempre quizais!...
Dígoche este adios chorando
desde a beiriña do mar.
Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!,¡meu lar!
ROSALÍA DE CASTRO
AQUÍ PODÉIS DISFRUTAR DE ROSA Y ANDREA RECITANDO:
EL POEMA FAVORITO DE SILVIA, NUESTRA PSICOMOTRICISTA
Categoría: POESIAS el día 2010-12-01 17:13:25
ALINA ENTREVISTÓ A SILVIA, LA PROFESORA DE PSICOMOTRICISTA Y LA RESPONSABLE DE LAS BIBLIOTECAS DEL COLEGIO. ELLA, QUE ES UNA GRAN SEGUIDORA DE NUESTROS TRABAJOS EN ESTE BLOG, ELIGIÓ ESTE BELLO POEMA DE JOSÉ HIERRO. RESPUESTA
Quisiera que tú me entendieras a mí sin palabras.
Sin palabras hablarte, lo mismo que se habla mi gente.
Que tú me entendieras a mí sin palabras
como entiendo yo al mar o a la brisa enredada en un álamo verde.
Me preguntas, amigo, y no sé qué respuesta he de darte,
Hace ya mucho tiempo aprendí hondas razones que tú no comprendes.
Revelarlas quisiera, poniendo en mis ojos el sol invisible,
la pasión con que dora la tierra sus frutos calientes.
Me preguntas, amigo, y no sé qué respuesta he de darte.
Siento arder una loca alegría en la luz que me envuelve.
Yo quisiera que tú la sintieras también inundándote el alma,
yo quisiera que a ti, en lo más hondo, también te quemase y te hiriese.
Criatura también de alegría quisiera que fueras,
criatura que llega por fin a vencer la tristeza y la muerte.
Si ahora yo te dijera que había que andar por ciudades perdidas
y llorar en sus calles oscuras sintiéndose débil,
y cantar bajo un árbol de estío tus sueños oscuros,
y sentirte hecho de aire y de nube y de hierba muy verde...
Si ahora yo te dijera
que es tu vida esa roca en que rompe la ola,
la flor misma que vibra y se llena de azul bajo el claro nordeste,
aquel hombre que va por el campo nocturno llevando una antorcha,
aquel niño que azota la mar con su mano inocente...
Si yo te dijera estas cosas, amigo,
¿qué fuego pondría en mi boca, qué hierro candente,
qué olores, colores, sabores, contactos, sonidos?
Y ¿cómo saber si me entiendes?
¿Cómo entrar en tu alma rompiendo sus hielos?
¿Cómo hacerte sentir para siempre vencida la muerte?
¿Cómo ahondar en tu invierno, llevar a tu noche la luna,
poner en tu oscura tristeza la lumbre celeste?
Sin palabras, amigo; tenía que ser sin palabras como tú me entendieses.
AHORA DISFRUTADLO RECITADO POR ELLAS. HA SIDO UN PLACER, SILVIA,
GRACIAS POR AYUDARNOS.
EL POEMA FAVORITO DE JORGE TABUENCA
Categoría: POESIAS el día 2010-11-30 13:17:04
SARAH HA ENTREVISTADO AL AUXILIAR DE NUESTRO CENTRO JORGE. SU POETA FAVORITO ES MIGUEL HERNÁNDEZ Y SU POEMA EL SOL, LA ROSA Y EL NIÑO.
EL SOL, LA ROSA Y EL NIÑO
EL SOL, LA ROSA Y EL NIÑO,
FLORES DE UN DÍA NACIERON.
LOS DE CADA DÍA SON
SOLES, FLORES, NIÑOS NUEVOS.
MAÑANA NO SERÉ YO:
OTRO SERÁ EL VERDADERO
Y NO SERÉ MÁS ALLÁ
DE QUIEN QUIERA SU RECUERDO.
FLOR DE UN DÍA ES LO MÁS GRANDE
AL PÍE DE LO MÁS PEQUEÑO.
FLOR DE LA LUZ EL RELÁMPAGO,
Y FLOR DEL INSTANTE EL TIEMPO.
ENTRE LAS FLORES TE FUISTE
ENTRE LAS FLORES ME QUEDO.
MIGUEL HERNÁNDEZ
ESCUCHADLAS QUE ES UNA DELICIA.
¡ENHORABUENA CHICAS!
LOS POETAS FAVORITOS DE MIGUEL HERNANDEZ
Categoría: POESIAS el día 2010-11-29 07:59:00
EN EL TALLER DE POESÍA LOS CHICOS Y CHICAS DE PCPI Y 8º HEMOS INVESTIGADO EN INTERNET QUÉ POETAS LEÍA MIGUEL HERNÁNDEZ CUANDO ERA COMO NOSOTROS DE JOVEN.
LEÍA MUCHOS LIBROS Y LE GUSTABAN MUCHOS POETAS. LE GUSTABAN RUBEN DARÍO Y LUIS DE GÓNGORA MUCHO.
DESPUÉS NOSOTROS HEMOS BUSCADO ALGÚN POEMA DE RUBEN DARÍO Y HEMOS ELEGIDO ÉSTE.
DANIEL Y JOSÉ LUÍS
A MARGARITA DEBAYLE
Margarita, está linda la mar,
y el viento
lleva esencia sutil de azahar;
yo siento
en el alma una alondra cantar:
tu acento.
Margarita, te voy a contar
un cuento.
Éste era un rey que tenía
un palacio de diamantes,
una tienda hecha del día
y un rebaño de elefantes,
un kiosko de malaquita,
un gran manto de tisú,
y una gentil princesita,
tan bonita,
Margarita,
tan bonita como tú.
RUBÉN DARÍO
ESTAMOS TRISTES POR EL SAHARA
Categoría: POESIAS el día 2010-11-12 16:26:15
EN ESTE TALLER DE POESÍA ESTÁBAMOS TRABAJANDO SOBRE NUESTRA INFANCIA A PARTIR DEL POEMA DE EL NIÑO YUNTERO DE MIGUEL HERNÁNDEZ.
PERO LOS CHICOS Y CHICAS DE 8º QUE VEN LAS NOTICIAS Y SABEN DE INJUSTICIAS, VINIERON AYER PREGUNTANDO POR EL SÁHARA Y POR LO QUE ESTABA OCURRIENDO.
HABLAMOS DE MUERTE, DE INOCENTES MUERTOS EN UN CAMPAMENTO. Y RECORDAMOS UNOS VERSOS DE MIGUEL HERNÁNDEZ QUE SE SABEN PORQUE LOS APRENDIERON EL CURSO PASADO.
DESDE LA CLASE DE 8º QUEREMOS DECIR QUE PAREN LAS GUERRAS, QUE NO DESTROCEN LAS CASAS DE NADIE NI SUS FAMILIAS.
Y OS REGALAN ESTOS VERSOS RECITADOS POR ELLOS Y ELLAS.
Página anterior Página siguiente ![]()














